Symptomen
Dissociatieve aanvallen
Verlamming
Vaginisme (pijnlijke samentrekkingen van de vaginale wandspieren)
Constipatie
Onduidelijke spraak
Tremoren
Ava’s verhaal
.
Ervaringen in de gezondheidszorg
Het werd me tijdens deze periode steeds duidelijker dat:
- Mijn medische geschiedenis steeds ingewikkelder werd om te beschrijven
- Ik bestempeld was als ‘moeilijk’. Het leek een probleem voor de artsen wanneer ik gewoon terugpraatte of vragen stelde.
Ik kon een lijst van een A4 lang met mijn symptomen, chirurgische ingrepen en medicijnen opsommen. De meeste artsen veegden het van tafel en behandelden me als een ‘hysterica’ die zo’n uitgebreide lijst alleen maar kon verzinnen. Ik voelde me neerbuigend. Omdat ik moeite had om iemand te vinden die me een adequate verklaring kon geven, bezocht ik veel verschillende artsen.
Ik kan nu duidelijk zien dat ik iatrogene schade had opgelopen. Ik heb verschillende orthopedische en gynaecologische operaties gehad die niet nodig waren. Zelfs mijn heup werd vervangen zonder dat er enig resultaat optrad. Twee Londense artsen (van privéklinieken) vertelden me dat ik naar huis moest gaan en voor de rest van mijn leven pijnstillers moest slikken. Die avond werd ik uit de kliniek gezet, viel ik op de stoep en werd doornat van de hevige regen. Ik wilde liever sterven.
Laten we terugkomen op “de lijst”. Ik had het gevoel dat mijn lichaam, elk systeem, elk orgaan, op alle fronten vocht. Ik had de vreselijke aanvallen en was soms urenlang verlamd; ik had vaginisme, waardoor ik jarenlang geen seks kon hebben; ik had de buik van vrouw die zwanger kon zijn van een 9-maanden oude tweeling; er gingen twee weken voorbij zonder naar het toilet te gaan; er zou blijkbaar nooit een oplossing komen voor een spijsverteringssysteem dat weigerde mee te werken; rusteloze benen; ik sliste; had last van trillen dat schrijven onmogelijk maakte; en ga zo maar verder.